سایه هم ، دیگر مهربان نیست

تواضعهای خودخواهانه... این یادداشت کوتاه را تا اینجا نوشته بودم و چاپ شده بود. یکبار که برای غلطگیری آن را خواندم، از خودم بدم آمد که چه مقدار در همین دو سه صفحه از من و من دم زدهام که چنین و چنان کردهام. یادم آمد که مدعی بیست سال انس و الفت با کسی شدهام که در ۸۳ سال عمرش یکبار هم کلمۀ «من» و «ما» را بر زبان نیاورد و همیشه برای گریز از «من» و «ما» کلمهٔ «ایشان» را که نشانهٔ غایب بودن از خویش است به کار برد و من نتوانستم بویی از آن معنویت ببرم و اندکی از خودخواهیام بکاهم. فکر کردم که این یادداشت را از نو بنویسم و بر تمام تجلیات من و ما، در این نوشته خط بطلان بکشم اما متوجه شدم که آن فرعون، از جای دیگر خود را نشان خواهد داد؛ یعنی سر را از گریبان تواضعهای خودخواهانه به در خواهد آورد و از میان تصنع و صنعت ترجیح دادم که آشکارا همچنان که در آغاز، خود را نشان دهد و برهنه از هر جامهای، ظهور کند. تردیدی ندارم که زیانش کمتر است، بیگمان کمتر است، بهویژه در قیاس با خودخواهیهایی که در جامهٔ خداخواهی خود را نشان میدهند و حق داشت کسی که دیگری را برحذر داشت از آن قومی که خداخواهیشان پردۀ خودخواهیهاست.پیشگفتار استاد شفیعی کدکنی بر اَسرار التوحید@molanatarighatبرچسبها: شفیعی کدکنی

دلنوشته

مهربانیهای صادقانه هایمان را ازیاد نبریم .ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾمان ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ، ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺑﺸﻨﺎسیم .
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻦ ، ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ .

https://t.me/hayatarefaneh

برچسبها: اجتماعی

ای در میان جانم گنجی نهان نهادهبس نکتههای معنی اندر زبان نهادهسر حکیم ما را در شوق لایزالیدر من یزید عشقش پیش دکان نهادهدر جلوهگاه معنی معشوق رخ نمودهدر بارگاه صورت تختش عیان نهادهاز نیست هست کرده، از بهر جلوهٔ خودوانگه نشان هستی بر بینشان نهادهروحی بدین لطیفی در چاه تن فگندهسری بدین عزیزی در قعر جان نهادهخود کرده رهنمایی آدم به سوی گندمابلیس بهر تادیب اندر میان نهادهخود کرده آنچه کرده، وانگه بدین بهانههر لحظه جرم و عصیان بر این و آن نهادهبعضی برای دوزخ، بعضی برای انساناندر بهشت باقی امن و امان نهادهکس را درین میانه چون و چرا نزیبدهر کس نصیب او را هم غیبدان نهادهعمری درین تفکر، از غایت تحیرگوش دل عراقی بر آستان نهاده«عراقی»غزلیات کلام_عارفان در#کانال_عرفای_کهنبرچسبها: عراقی

پاییز ، شرح حال من است ، که رحم کنیبرگ برگش ، روزهای تن است ، که رحم کنیصد باغ ، در این شهر بنا شده ، حیف نمی دانی ما را موطن ، فقط آن وطن است ، که رحم کنیشب که غزل می خوانند اهالی شعر ، من می میرممرا درد ، مُرادِ آن انجمن است، که رحم کنیتا دست رقیب شانه است ، شانه ی من میلرزد دانستی چرا فغانِ مرغ چمن است؟ که رحم کنیدوش از گریه ی آینه سبک شدم ، خدا رو شکردلم به مرهمِ دستانِ تو روشن است ، که رحم کنیاین پروانه ، از شمعِ حریمِ تو برون نمی روداین دست پرورده ی این سمن است ، که رحم کنی این زخمِ یادگار بماند ، به عدلِ محشرِ کبریما را زبان بسته ، دل به سخن است که رحم کنی این رویاء ، تعبیر دارد ؟ که آیئنه می خنددنگاهِ ما هنوز ، مشتاقِ آن عدن است که رحم کنی " یوسف "برچسبها: یوسف

من همیشه قبل از اینکه از خداوند طلب مغفرت کنم، میگویمخدایا من امشب از تمام کسانی که گردنشون حقی دارم،غیبت من رو کردن، مالی از من خوردن، آزاری رسوندن و ...از همه اونها گذشتم.قلبا هم گذشتم و هیچ شکایتی ندارم.خدایا اگر تو امشب من رو نبخشی و از سر تمام تقصیراتم نگذری،من از تو بخشنده ترم و چنین چیزی غیر ممکنه !پس حتما تو من رو بخشیدی.خصوصا در لیالی قدر اینطور دعا کنید و ببینید چه حالی به شما دست میدهد.خصوصا در حق کسانی که به شما بدی کردند؛ بیشتر دعا کنید.ما در روایاتمان زیاد داریم که اگر در حق اینها دعا کنید خداوند چندین برابر اون چیزی که خواستید رو برای خودتون مستجاب میکنهمرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی (ره)